KIESKEURIG (column Zep radio West 31 mei 2008)

Het is lente! En met de temperaturen die we hadden, merkte je dat direct. Overal zoenende stelletjes. Het is een fijne tijd om verliefd te worden en daar heb ik ook echt zin in. Ik weet ook nooit een antwoord als mensen me vragen waarom ik nog vrijgezel ben.
Ik kan zeggen dat ik een raar mens ben, een kreng met intens slecht karakter, dat ik 24 uur per dag waanzinnig uit m’n mond stink of dat ik nooit de ware ben tegengekomen. Het zou allemaal zomaar kunnen.
Ik denk echter dat ik het dichtst bij de waarheid kom als ik zeg dat ik erg kieskeurig ben en op de meest vreemde dingen afknap.

Bijvoorbeeld als ik zie dat een op zich leuke man drie haren op zijn grote teen heeft.
Als me zo’n detail opvalt, laat het me niet meer los. Dan worden die drie haartjes veel langer of komen er steeds meer. Ik doe mijn best, maar zoiets blijft malen in mijn hoofd.
Zou ik in bed liggen met zo’n man, dan vermijd ik het liefst dat zijn voeten de mijne raken. Ik ril bij het idee dat hij eens zijn voeten wil warmen aan de mijne en voordat het winter wordt en de kou toeslaat, moet hij de deur uit.

Er is ook een keerzijde. Net zoals ik afknap op, kan ik ook vallen voor een man om de meest vreemde redenen. Zo viel ik eens voor een man omdat hij de letter T moeilijk kon uitspreken, zó schattig. Maar dat slisje bij de letter S was een absolute afknapper.

Ook viel ik voor een man omdat hij autoritair, stug en onbehouwen was en knapte af op zijn voorliefde voor planten. Om deze ruwe bolster blanke pit met een geel gietertje zijn huis rond te zien gaan, was me gewoon te veel.
Een tijdje terug diende zich een leuke man aan. Leuk, tot hij zich op het strand uitkleedde. Hij had een vreemde navel, met een raar knoopje waaruit een klein puntje naar voren stak. Het viel me direct op.
In mijn veel te grote fantasie groeit zo’n navel tot ongekende proporties. Dan zie ik dat ding gewoon door een T-shirt heen steken en dat is een vreselijk en misselijkmakend idee. Die middag strand was dus ook meteen de laatste keer dat ik hem zag.

Ik viel wél weer voor een man omdat ik vond dat hij boksersogen had. Van die kleine dichtgeslagen kijkers met dikke strepen eronder. Vrienden verklaarden me voor gek en ze hadden gelijk, maar die ogen bleven voor mij aantrekkelijk.
 
Mannen met een door hard werken opgebouwde zweetlucht sleur ik bij wijze van spreken zó mee naar huis, terwijl ik een goed gewassen en met een lekker luchtje bedekte heer gewoon voorbij loop. Er valt geen peil op te trekken bij mij en ik geef het toe: het is een afwijking.

Ik zou ervoor in therapie kunnen gaan, maar doe het niet. Ergens loopt een man rond die ondanks harige tenen, een vreemde navel -of voor mijn part twee- tóch de ware blijkt te zijn voor mij. Dus voor mannen die wel iets zien in een rare columniste, mail naar radio West. En stuur gerust een foto van je tenen en navel mee!

 

HTM OP HET BINNENHOF

Het Openbaar Vervoer in Den Haag staat wat mij betreft gelijk aan het huidige politieke beleid.
Zogenaamde verbeteringen maken het zo ingewikkeld dat je niet in staat bent er nog iets van logica in te zien. In wanhoop sta je bij een halte te wachten op een tram die ooit reed, maar nu is omgeleid om zo te komen tot een punt waar je niet wil zijn.
De term ‘openbaar’ is misplaatst. Openbaar houdt in dat iets makkelijk toegankelijk is. En dat is een grote leugen, waarmee we terugkomen bij het kabinet en het beleid.  De prijs voor een tramkaartje is zo hoog dat een uitkeringsgerechtigde wel zwart bij moet klussen om zich te kunnen melden bij het CWI.

PUSSIG BELEID

Als je denkt dat overheidsmaatregelen niet gekker kunnen, kom je bedrogen uit. We weten al jaren dat er veel geld verloren gaat met zaken die niet van de grond komen, beroerd lopen en dat het maar doorzeurt. Het is net als die voet van Balkenende destijds. Het begint met een klein ongemakje, maar voor je het weet verzuip je in een grote zweer die vakkundig verwijderd moet worden. Helaas is er tot nu toe geen politicus die bekwaam genoeg is het kwaad te bestrijden. Soms stroomt er wat pus uit de wond in de vorm van Wilders of Verdonk die menen een hersenloze kudde toe te spreken, gezien de strekking van hun laatste uitingen. Het niveau waar zij de doorsnee Nederlander op schatten is dermate laag dat je je afvraagt tot welk virus ze behoren. Tot op heden blijft het bij een vervelend virusje dat mijns inziens makkelijk te bestrijden is. Mocht het blijven zeuren, dan lijkt de meest actieve vorm van euthanasie de enige juiste toepassing.

HUURSUBSIDIE TEGEN ARMOEDE DEEL II

Ha die Eef,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik je schreef en het was even stil rondom jou. Ik dacht dat de ergste storm over die centen geluwd was, maar nu las ik weer zo’n vervelend artikel in de krant en als nog steeds zo’n brave Hollander wil ik je laten weten dat ik met je meedenk.

Afgelopen week nog werd ik aangeklampt door een bijstandsmoeder. Qua armoede valt ze een beetje onder jou. Ze was verbolgen over het feit dat ze vorig jaar iets teveel huursubsidie had gekregen. Dat wist ze niet, want door speciale regelingen met de bijstand werd dat direct verrekend. Ze ging er dus vanuit dat de 200 euro die ze per maand ontving voor haar en haar kind, het gewone goede bedrag was.
Helaas, 300 euro teveel aan huursubsidie. Het moest direct terug en er werd gedreigd met sancties. Ik kon haar vertellen dat ze het recht had, gezien haar lage inkomen, om het bedrag te spreiden over drie maanden. 100 euro voor kleding, tram of busgeld en boodschappen moet best te doen zijn met z’n tweetjes. Ze durfde ook nog te klagen over het feit dat zij wél uitzicht op een muur heeft en dat de achterstandwijk waar ze woont onveilig is voor haar kind. En dat ‘die vrouw’ in New York een foutief gesubsidieerd prachtig uitzicht heeft en niets hoeft terug te betalen.

BOMMEN EN GRANATEN (radio West Zep 29/3/08)

Ik heb deze ochtend ondanks raketvuur en granaten toch nog de studio weten te bereiken. Ik geef toe, het was kantje boord, de kogels floten me om de oren. Natuurlijk wist ik dat het een risico was maar ik zette door. Niks aardig meisje aan de balie van West die me vriendelijk goedemorgen wenste en niks koffie voor deze columnpresentatie begon. Het halve personeel van West zat, met kogelvrij vest aan, verscholen achter de bureaus. Maar ach, het hoort erbij en ‘the show must go on’ nietwaar?